شعر: قحطی در روزگار بارش

باران واژه سیل می شود
ولی افسوس
           که چشم دلم را تر نمی کند
افسوس که پاهای مرا
                 خیس از عشق نمی کند
افسوس که دستانم خشکند و می لرزند
افسوس که دلم نمی لرزد.
بوی نم بارانی نیست
                 بوی گندیدن واژه ست
                                   صدا ی ناله و عصیان است
صدای بارش باران نیست.
چه کرده اند با واژه آدمها؟
چرا از خدا نمی گویند
و چرا...
        شیطان نزدیک است؟
چه بی انصافند آدمها...
دل خدا تنگ است و
                دل آدم بی رحم.
دوریم...
دوریم...
دور...
با خدا سخن گوئیم ولی
                  رویمان رو به دیوار سکوت
                                        کعبه گم کرده ز بام ملکوت
روی این پست زمین افتادیم.
                      دلخسته ایم و می خندیم،
                                         دلمرده ایم و می گندیم...
بارشی شاید لازم باشد
                  بارشی از جنس سخن های خدا
که رویم تا بالا
           که رویم تا ملکوت
سخن از عشق بگوئیم گریان
                       گریه ای از سر شوق
                                         شوقی از خنده ی او
که بلرزد دلمان،
که بخندد خدا
و ببارد باران...

/ 3 نظر / 13 بازدید
محمد(سلام بر زندگی)

برگ ریزان خزان بی رنگی خورشید لرزش اندام رنجور درختان روزهای سرد و کوتاه زمستان باد بی پایان مرا یاد آور غمهاست غم دیروز غم امروز غم فردا درون سینه ام از چار فصل عشق جز پائیز فصلی نیست درخت خشک و بی برگ دلم تنهاست و تنها یاد تو در خاطرم خورشید شادیهاست [لبخند]

محمد(سلام بر زندگی)

سلام دوست بزرگوارم عصرتون بخیر و شادی ممنونم از لطف و محبتتون از خوندن اشعارتون لذت بردم دوست خوبم[لبخند]

ف

[لبخند] عالیست دیت مریزاد