شادباش

سحرم دولت بیدار به بالین آمد
                        گفت  برخیز که آن خسرو شیرین  آمد
 مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای
                        که  ز صحرای  ختن آهوی مشکین آمد
رسم بد عهدی ایّام چو دید ابر بهار
                        گریه اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد
                                                                                                                                          (حافظ)


روزهای پایان سال، همیشه حال و هوای خاصی داشته است و دارد.  سرمای این وقت از زمستان آزار دهنده نیست لیکن هنوز هست و جان در بدن دارد.و از دیگر سو سبزه های لاغر و کم خون پشت پنجره، گرمای نوید بخشی از بهار دارند ، گرمایی که هنوز رنگ سراب دارد.پس کدام را می توان باور کرد.کابوس زمستانی که هنوز هست یا    رویای بهاری که هنوز نیامده ست؟!   
 پاسخ را بسپاریم به زبان بزرگ مرد  ایران زمین ،روان شاد فریدون مشیری :
باز کن پنجره ها را،که نسیم
                      روز میلاد  اقاقی ها را
                                       جشن می گیرد
و بهار
    روی هر شاخه، کنار هر برگ
                             شمع روشن کرده است.
هیچ یادت هست؟
      توی تاریکی شب های بلند
                    سیلی سرما با تاک چه کرد؟
با سر وسینه ی گل های سپید
                   نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟
حالیا معجزه ی باران را باور کن
       و سخاوت را در چشم چمن زار ببین
                      و محبّت را در روح نسیم
                          که در این کوچه ی تنگ 
                           با همین دست تهی
                   روز میلاد اقاقی ها
را  

                                جشن می گیرد.
خاک ،جان یافته است
      تو چرا سنگ شدی؟
              تو چرا اینهمه دلتنگ شدی؟
بازکن پنجره ها را
          و بهاران را باور کن!

دمیدن بهاران و رسیدن نوروز ، مبارک  باد.

/ 0 نظر / 11 بازدید