شعر: ملال


زمانی برای خستگی ها، ملال ها
زمانی برای علامت ِ سوال ها

زمانی که دوست داری به باد دهی
تمام خودت را، مثل قالی آخر سالها

آدمی ست و هزار پیچ و خم
هر دقیقه رنگ تازه ای از اتصال ها

کاش می شد قفسی ساخت برای تنهایی
از غزل ها، واژه ها و قال ها

در حریم قفس تو باشی و وقار رنگینت
تا بسازی ویرانه ام را با ارتجال ها

هزار خواهش و هزار آرزو و سکوت
هزار دلیل و هزار غصه و اتکّال ها

دست ِ تو از جنس باغبان و من خارم
مگذار صحبت ِ از گل خالی ام در مجال ها

گاهی می شود که در زندگی جایی گشود
برای خستگی ها، رنج ها، ملال ها
(کنعان کیایی)

/ 0 نظر / 81 بازدید